خداوند محبوب متعال، ای قادر مطلق،
ای که حمد، جلال، عزت و هر دعای خیری از آن توست،
ای بلند پایه ترین که جمله ثناها تنها مر تو را سزاوار است،
و هیچ کس شایسته نیست که نامت را بر زبان آرد.
سپاس مر تو را پروردگار من، با تمامی موجودات تو،
بالاتر از همه، برادر آفتاب
که بخشنده ی روز است و ما را به نور خود مسرور می سازد.
و او زیباست و درخشان، با شکوهی فراوان،
که به تو می ماند ای بلند پایه ترین همگان.
سپاس مر تو را پروردگار من، به خاطر خواهر ماه و اختران،
که جملگی را، روشن و گران بها و خوبرو،
تو در آسمان آفریده ای.
سپاس مر تو را پروردگار من، به خاطر برادر باد،
و نسیم و ابر و هوای خوش و همه گونه هوا،
که با آن ها تو به مخلوقات روزی می رسانی.
سپاس مر تو را ای پروردگار من، به خاطر خواهر آب،
که بسیار مفید است و ناچیز، گران بهاست و ناب.
سپاس مر تو را ای پروردگار من، به خاطر برادر آتش،
که با آن شب را روشن ساخته ای،
و او دلکش است و شادی بخش، ستبر است و نیرومند.
و سپاس مر تو را پروردگار من، به خاطر خواهر ما، مام زمین،
که ما را روزی می دهد و مؤید می دارد،
و میوه های گوناگون با گل ها و ریاحین الوان به بار می آورد.
سپاس مر تو را پروردگار من، به خاطر آن کسانی که در راه عشق تو می بخشایند
و بیماری و آلام خود را بر خود هموار می سازند.
خجسته اند آن کسانی که با آرامش آلام را تحمل می کنند،
زیرا به دست تو، قادر متعال، تاج بر سر خواهند نهاد.
فرانسیس آسیزی (St. Francis Assisi)
1182-1226
قطعه ی موسوم به «مزمور آفتاب» (Canticle of the Sun)
1224
تاریخ تمدن؛ ویل دورانت
جلد چهارم (بخش دوم): عصر ایمان
کتاب پنجم؛ اوج مسیحیت، ص 1077 و 1078، برگردان ابوالقاسم طاهری