مهم نیست که با چه دلایل و یا به چه عللی، ایران، ایالات متحده آمریکا، سه کشور اروپایی، روسیه و چین برای برطرف کردن بیم ها، تهدیدات، بد فهمی ها و باز کردن گره از مسأله ای بین المللی که سال هاست به دغدغه ای بزرگ برای ایران، ایرانیان و البته جهان تبدیل شده است با هم به گفتگو نشسته اند. مهم اما ذات "گفتگو" و مرکزیت این واژه در این خواست و تعامل جهانی است.
اهمیت و مرکزیت این واژه زمانی بیشتر مشخص می شود که نگاهی به همین سال ها، ماه ها، هفته ها و ساعت هایی که از قرن بیست و یکم گذرانده ایم بیندازیم: موجی از خشم و کینه انباشته شده در جهانی قطبی شده، جنگ های داخلی و بین المللی کوتاه و دراز، حملات تروریستی با اشکال گوناگون، اشغال سرزمینی و موج کودکان و زنان و مردانی که تنها زندگی می خواهند، اما مرگ به آن ها ارزانی می شود و .... این ها به قدری آشکار است که کمتر روزی را سراغ داری که به اقیانوس اخبار و اطلاعات در گردش وارد شوی و چنین اخبار ناگواری را صید نکرده باشی. این تصویر تکرار شونده در همین دنیای پیش رو و آن لاین ماست.
حالا اما در یک مناقشه بین المللی که می توانست به یکی از همین اخبار ناگوار تبدیل شود -و شاید حتی فاصله ای نیز با آن نداشت- مردمان جهان تصمیمی دیگر گرفته اند: "راه، گفتگو است". این گزاره با مرکزیت واژه گفتگو، در این اقیانوس پر تلاطم و آشفته چونان معجزه ای است و تا همین ساعات نیز تلاشی ستودنی وجود داشته است که این دُر گران بها را قدر بدانند و بر مدار آن به پیش روند. این گفتگوها، جدای از نتایج آن، آموزه ای بزرگ برای جهانیان و مردمان این روزگار و روزگاران در پیش خواهد داشت؛ جهانی که چونان اقیانوسی از خشونت و خشم و کین و نابرابری است و جهانی که عمده راه هایی را که برای روبرو شدن با این پدیده ها به کار می برد، در ذات خود، با آن پدیده ها به لحاظ خشونت و خشم و کین و نابرابری فاصله ای ندارد و به بازتولید هر چه بیشتر آن ها و تلاطم ها و آشفتگی ها ناشی از آن ها می انجامد.
"گفتگو"، راهی دشوار است، اما نتایجی شگرف را به ارمغان خواهد آورد و چونان معجزه ای، ایمان ما انسان ها را برای زنده ماندن، زندگی کردن و با یکدیگر به تعامل پرداختن بیشتر خواهد کرد. آموزه ای که شاید اگر ما مردمان جهان با آن بیامیزیم، روزگار یکایک ما بهتر از پیش خواهد بود. آموزه ای شگفت انگیز که می توان از آن با نام "معجزه گفتگو" یاد کرد.
"گفتگو"، راهی دشوار است، اما نتایجی شگرف را به ارمغان خواهد آورد و چونان معجزه ای، ایمان ما انسان ها را برای زنده ماندن، زندگی کردن و با یکدیگر به تعامل پرداختن بیشتر خواهد کرد. آموزه ای که شاید اگر ما مردمان جهان با آن بیامیزیم، روزگار یکایک ما بهتر از پیش خواهد بود. آموزه ای شگفت انگیز که می توان از آن با نام "معجزه گفتگو" یاد کرد.
