پاییز را دوست دارم؛
شاید درختانش به آهستگی از برگ های سبز تهی می شوند،
شاید آسمانش جولانگاه ابرها می شود،
و شاید طبیعت به ایستگاه فسردگی نزدیک.
اما پاییز را دوست دارم؛
درختانش برگی سبز و خوشخوان به خود می پوشند،
آسمانش مدار چرخش برگ های سبز و خوشخوان درختانش می شود،
و طبیعت با صدای زیبای برگ های سبز چرخان در آسمانش جانی دوباره می گیرد.
پاییز را دوست دارم؛
درختان بی برگ پوشیده از طوطی هایش را،
آسمان ابری سبز شده از طوطی های چرخانش را،
و طبیعتی که فسردگی اش، با هزاران رنگ و نقش و آواز مرغان خوشخوان به سرزندگی رسیده است.
پاییز را دوست دارم؛
با درختان پوشیده از طوطی ها!
با آسمان جولانگاه ابر و طوطی ها!!
و با طبیعت فسرده جان گرفته با چکاچک آواز طوطی ها!!!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر