می ده که غم یکان یکان چون کوه می رسد

زنده یاد مهندس علی مدنی

زنده یاد استاد محمد رضا لطفی

غم انگیز ترین روزهای زندگی انسان روزهایی است که کسانی را که اثرات بزرگی در زندگی اش داشته اند را دیگر در کنار خود نمی بیند، می داند که دیگر نفسشان در دنیای پیرامونش جریان ندارد و می داند که از پیش تنهاتر است و شاید دنیا نسبت به روزهای بودن آن ها در زمین جای بدتری برای زندگی شده است.

مهر گردون امروز به یاد دو تن از چنین کسانی می نویسد و تنها ادای احترام و سپاسی برای کسانی است که از گذر راه زندگی خود، به زندگی هزاران هزار انسان مانند خود معانی بهتر و ارزشمند تری بخشیدند و چون نسیمی در کوی دنیا وزیدند و چون شمعی نور افشاندند، معلمی کردند و آموختند و گذشتند.

مهندس علی مدنی از معدود معلم ها و نوابغی بود که جامعه آمار دانان و اقتصاد دانان ایرانی دین بزرگی به او و آموزه هایش و ثبات قدم و امید به زندگی اش و مشی پیامبر گونه اش در تدریس و آموزش داشته و دارد و معدود آمار دانان اقتصادی فعلی ایران نیز هر یک از دریای دانش و تخصص بی پایان او بهره برده و وام گرفته اند. او در سن 94 سالگی و هنگامی که هنوز قلبی خیلی جوان و پر نشاط و امید داشت از میان فرهیختگان بی نام ونشان و بی توقع این سرزمین به زندگی این جهانی اش پایان داد و غم نبودن خود و جای خالی ای را که تا مادام به چشم خواهد آمد، بر جای ماندگان ارزانی داشت.  

محمد رضا خان لطفی نوازنده تار و آهنگساز موسیقی ایرانی دومین ستاره خاموش شده چند ساعت پیش در ایران نیز چنین بوده است: معلمی همیشه و همه گاه، بی تکلف، پر کار، پر امید، صاحب سبک و اندیشه، زنده دل و اثر گذار. نگارنده بخش بزرگی از آشنایی با موسیقی ایرانی و ذوق شنیدن و دنبال کردن آن را مدیون نواها و آواهای همراه آن نغمه های جانبخش و روح نواز او بوده است. محمد رضا لطفی نیز به ناگاه و در سن 68 سالگی جهان خاکی را بدرود گفت و جان عاشقان را از «چشمه نوش»* خود ناکام نهاد. 

مهر گردون به جان های این دو ستاره و فرهیخته در گذشته از میان نوابغ و فرهیختگان ایرانی ادای احترام می کند و برای دیگر ستاره های فروزان این آسمان رو به خاموشی آرزوی سلامتی و پایندگی همیشگی دارد. 

* برگرفته از عنوان اثر زیبا و به یادماندنی محمد رضا لطفی با همراهی آواز محمد رضا شجریان.