از هم گریختیم.
وان نازنین پیاله ی دلخواه را دریغ؛
بر خاک ریختیم.
جان من و تو تشنه ی پیوند مهر بود
دردا که جان تشنه ی خود را گداختیم!
بس دردناک بود جدایی میان ما
از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم.
دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت
اکنون نگاه کن که سراسر ملال گشت.
وان عشق نازنین که میان من و تو بود
دردا که چون جوانی ما پایمال گشت.
با آن همه نیاز که من داشتم به تو
پرهیز عاشقانه ی من ناگزیر بود.
من بارها به سوی تو باز آمدم ولی؛
هر بار دیر بود!
اینک من و توییم دو تنهای بی نصیب
هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش.
سرگشته در کشاکش طوفان روزگار
گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش.
هوشنگ امیر ابتهاج
* کلام زیبای ابتهاج در برنامه ی شماره 177 گلهای تازه با صدای تکرار ناشدنی نادر گلچین بر روی آهنگی دلنشین از فریدون شهبازیان و تار آسمانی فرهنگ شریف اجرا گردید. این برنامه سال ها پیش در آلبومی به نام "گریز" باز نشر و در دسترس علاقمندان موسیقی ملی ایران قرار گرفت. بدون تردید دو برنامه ی 177 و 77 گلهای تازه از زیباترین و جاودانه های ارکسترال موسیقی ایرانی است که آمیزه ی بی همتایی از صدا، شعر نو و سازهای ایرانی را به تصویر کشید. برای شنیدن و دانلود این برنامه می توانید از لینک زیر استفاده نمایید:
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر