تماشاخانه ای برای دریده شدن انسان ها



کولوسئوم

کولوسئوم (Colosseum) که رومیان آن را آمفی تئاتر فلاویوس می خواندند، توسط وسپاسیانوس آغاز شد و توسط تیتوس به پایان رسید (80 میلادی)؛ نام معمار آن معلوم نیست. وسپاسیانوس دریاچه ای را که در باغ های خانه ی زرین نرون بین تپه ی کابلیوس و تپه ی پالاتینوس بود، برای محل آن انتخاب کرد. این آمفی تئاتر از سنگ تراورتن به صورت بیضی ساخته شد که محیط آن 545 متر بود. دیوار خارجی آن 48 متر ارتفاع داشت و خود به سه طبقه تقسیم می شد: قسمتی از طبقه ی اول روی ستون های توسکانی-دوریک، طبقه ی دوم روی ستون های یونیایی و طبقه ی سوم روی ستون های کورنتی قرار داشت و بین ستون ها طاق زده شده بود. دالان های عمده طاق ضربی داشتند و گاه این طاق ها به سبک صومعه های قرون وسطی از میان یکدیگر می گذشتند. داخل آمفی تئاتر نیز به سه ردیف تقسیم شده بود که هر یک زیر طاقی بوده و هر قسمت به حلقه های لژ یا نشیمن مدور تقسیم گردیده و راه پلکان آن را به صورت گاوه در می آورد. اکنون منظر داخل کولوسئوم شباهت به توده ی بنایی دارد که هنرمند غول پیکری طاق ها، دالان ها و نشیمن ها را داخل آن تراشیده باشد. مجسمه ها و سایر تزئینات تمامی محل را زینت می داد و بسیاری از ردیف های نشیمن از مرمر ساخته شده بود. هشتاد در ورودی داشت که دو تای آن مخصوص امپراطور و ملتزمان او بود؛ این درهای ورودی و خروجی آن کاسه ی کوه پیکر را در چند دقیقه خالی می کردند. میدان وسط کولوسئوم، به ابعاد 77.5 در 55 متر، با دیواری به ارتفاع 4.5 متر با نرده ی آهنین در رأس آن محصور بود تا مردم حیوان صفت را از حیوانات درنده محفوظ دارد. کولوسئوم ساختمان زیبایی نیست. همان وسعت و عظمت آن نوعی خشونت و رفعت در خوی رومیان را بر ملا می سازد. کولوسئوم فقط نظرگیرترین ویرانه ای است که از دنیای باستان باقی مانده است. رومیان مانند غول بنا می ساختند؛ نباید توقع داشت که چون جواهر سازان تمامش کنند. 

برگرفته از تاریخ تمدن ویل دورانت، جلد سوم، کتاب سوم

برگردان پارسی پرویز داریوش، ص 426