غیر از این داغ که در سینه ی سوزان دارم
چه گل از گلشن عشق تو به دامان دارم؟
این همه خاطر آشفته و مجموعه ی رنج
یادگاریست کز آن زلف پریشان دارم
به هواداریت ای پاک نسیم سحری
شور و آشفتگی گرد بیابان دارم
مگذر ای خاطره ی او، زکنارم مگذر
موج بی ساحل اشکم، سر طوفان دارم
خار خشکم، مزن ای برق به جانم آتش
که هنوز آرزوی بوسه ی باران دارم
غنچه آسا نشوم خیره به خورشید سحر
من که با عطر غمت سر به گریبان دارم
شمع سوزانم و روشن بود از آغازم
که من سوخته سامان چه به پایان دارم؟
محمدرضا شفیعی کدکنی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر