 |
| تئاتر دیونوسوسی؛ حدود 500 قبل از میلاد Dionysus Theater |
تماشاگران نیز چون خود نمایش شایان توجهند*. زنان و مردان طبقات مختلف در این تئاترها راه دارند. تماشاگران این تئاترها سرزنده و از لحاظ اخلاق و رفتار با مردم دیگری که در نقاط مختلف جهان به تماشاخانه ها می روند، فرقی ندارند. در وقت تماشای نمایش، فندق و میوه می خورند و شراب می نوشند. بنابر گفته ی ارسطو، از مقدار خوراکی که در اثنای یک نمایش خورده می شود، می توان دریافت که آن نمایش تا چه حد با عدم موفقیت همراه بوده است. تماشاگران بر سر جا با هم ستیزه می کنند و بازیگران مورد پسند خود را با کف زدن ها و فریادهای پیاپی تشویق و تحسین می نمایند. اگر نمایش را نپسندند صفیر می کشند و همهمه بر پا می کنند؛ هر گاه که اعتراضشان شدیدتر شود، به نیمکت های زیر خود لگد می کوبند؛ و اگر به خشم درآیند، بازیگر را با پرتاب سنگ و انجیر و زیتون از صحنه بیرون می رانند. یکی از نوازندگان برای بنای خانه ی خویش، مقداری سنگ به وام می گیرد و وعده می دهد که سنگ هایی را که در نمایش آینده به سویش پرتاب می کنند گرد آورده، وام خود را ادا خواهد کرد. گاهی بازیگران گروهی را اجیر می کنند تا صفیر تماشاگران را در غوغای تحسین غرقه سازند. بازیگران کمدی نیز گاه فندق و گردو در میان جمعیت می پراکنند تا سکوت آنان را بخرند. تماشاگران اگر بخواهند، با همهمه و غوغای خود، ادامه ی نمایش را مانع می شوند و بازیگران را مجبور می کنند که نمایش بعدی را به جای آن شروع کنند. بدین ترتیب، برنامه ی نمایش کوتاه و تحمل پذیر می شد.
تاریخ تمدن؛ ویل دورانت
جلد دوم: یونان باستان
کتاب سوم؛ عصر طلایی، برگردان پارسی فتح الله مجتبایی، ص 426 و 427
* مراد تئاترهای یونان باستان است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر