نقطه ی پرگار وجود

بی پایانم آفریده ای، رضای تو چنین است.

این سبوی شکننده را پیاپی تهی ساخته و همیشه از حیاتی تازه سرشار می کنی.

تو این نی کوچک را بر فراز تپه ها و دره ها برده و با آن نغمه هایی که جاودانه نو اند نواخته ای.

ازنوازش جاویدان دست های تو، دل کوچک من از شادی کرانه هایش را گم می کند و آن چه ناگفتنیست، می گوید.

هدیه های بی پایان تو فقط به من و بر این دست های کوچک من می رسند. 

قرن ها سپری می شوند، و تو همچنان فرومی ریزی و هنوز کنجی هست که سرشار می شود.

نیلوفر عشق

رابیندرانات تاگور

برگردان پارسی ع. پاشایی