زیر خاربست خاوری، گل های داوودی را می چینم،
سپس، زمانی به تپه های دوردست تابستانی خیره می شوم.
هوای کوهستان در بامدادان پر طراوت است.
پرندگان، دو به دو، باز می گردند.
این ها معنی هایی ژرف دارند.
با این همه، چون به بیان آن ها می پردازیم، الفاظ قاصر می آیند. ...
حماقت است که مانند برگی فروافتاده در خاک خیابان ها عمر گذرانیم!
اما من سیزده سال چنین زیستم. ...
دیرگاهی در قفس به سر بردم.
اینک باز گشته ام.
انسان باید رجعت کند.
تا ذات خود را تحقق بخشد.
تائو چی ین (T'ao Ch'ien)، شاعر چینی
427-365
برداشت از تاریخ تمدن ویل دورانت
کتاب سوم از جلد اول، برگردان پارسی امیر حسین آریان پور، ص 785 و 786
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر