شاید سال ها پیش که عنوان «جهانی شدن» در ادبیات اقتصاد بین الملل رواج یافته بود چیز زیادی از آن نمی فهمیدم. بعدها در اثر گذر زمان و مطالعه بیشتر فهمیدم پدیده جهانی شدن و جهانی سازی فراتر از یک مفهوم خالص اقتصادی است و در تمامی زمینه های دانش بشری و اداره امور کشورها و دولت ها و ملل معنا یافته است و اهمیت دارد. آن روزها واژه «دهکده جهانی» نیز که برآمده از همین ادبیات متراکم بود بسیار در زبان ها می چرخید و نُقل و نَقل نشست های آکادمیک و نیمه آکادمیک و غیر آکادمیک بود.
روز سیزدهم فروردین سال یک هزار و سیصد و نود و چهار خورشیدی و دوم اپریل سال دو هزار و پانزده میلادی از روزهایی بود که این واژه و مفهوم، بیشتر از همیشه و بهتر از هر کتاب و متن درسی و نشست آکادمیکی برای من معنا شد؛ ایران و شش کشور مهم جهان با بهترین و کارامدترین متخصص های سیاسی، حقوقی و فنی خود به مردمان دنیا و برای ثبت در برگ های تاریخ، پس از دوره ای طولانی و با نشست های بسیار پر تلاش، همکارانه و روادارانه، معنی عملی، واقعی، عینی و خارج از برگ های کاغذ و تریبون های خطابه، این واژه و واژگان برخاسته از آن را جان بخشیدند و آموزش دادند.
این که در سال های طولانی پیشین چه رفت و به چه دلیل به این چالش نامطلوب و پر هزینه رسیدیم البته مهم است و باید بر آن تمرکز نمود -البته نه از باب تأسف و تحقیر و یافتن مقصر، بلکه به دلیل درس آموختن و عدم تکرار رفتارهای معیوب و نامطلوب- اما آن چه در این روز تاریخی و مورد انتظار بسیاری از مردمان دنیا و به ویژه مردمان ایران روی داد، کلاس درس عملی ماندگاری برای دنیای پر آشوب و دیوانه کنونی است با آموزه های ارزشمند و گرانسنگش. دنیایی که گاه کمترین شکیبایی و گفتگویی را تاب نمی آورد و بیشترین خشونت و سرکوب را به راحتی جایگزین آن می کند: خشونت های فردی، گروهی، فرقه ای، داخلی و بین المللی.
ایران و شش کشور جهان در پس یک سال و نیم مذاکرات و تعاملات خود در چنین روز تاریخی ای به دنیا و مردمان خود و حاکمان خود آموختند که بزرگترین دستاورد دهکده جهانی، جهانی شدن و جهانی سازی و یکپارچگی شگفت انگیز این روزهای دنیا چیزی جز همکاری و مدارا نیست و اگر گشایش اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی ای در این دهکده پدید آمده است و ره به پیش دارد، جز در سایه باور کارگزاران و مردمان این دهکده به این آموزه ها ممکن نخواهد بود. آموزه ای که هر چند با دو کلمه بازگو می شود، اما هزینه های بسیاری برای آن پرداخته شده است و البته این هزینه ها بر قیمت این مفاهم قیمتی بیش از پیش افزوده است و وظیفه تصمیم سازان، تصمیم گیران و سیاستمداران و حاکمان و البته تمامی مردم جهان به منظور پاسداشت و نگهداشت و ترویج و پافشاری بر آن را سنگین تر می سازد.
و البته چه دنیای خوبی خواهد بود دنیایی که اسلحه و مشت و خشونت جای خود را به میز و قلم و مدارا می دهد. رویایی که دیروز هفت کشور دنیا آن را برای دنیا باور پذیر تر ساختند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر