هر چند زمان ارابه اش را به تاخت می راند،
و آینه در پی آن
رو ییدن سپیدی ها را به رخ می کشد.
اما زندگی و باز زندگی؛
هنوز آغوش گشاده است.
باید هایی هست:
زمان،
زندگی،
حرکت،
و
و
و
"امید".
با من بمان...
باید در دل زمان
و در آغوش زندگی
حرکت را ادامه داد.
با من بمان...
با من بمان.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر