این منطقی انسانی است که هر چه نادر است و کم تر دستیافتنی، ارزش و بهایی گران تر دارد. همچنین اندیشه ما انسان ها نیز، به گونه ای معمول، هر چه را بتوان با اعداد و ارقام نمایش داد و اندازه گرفت می تواند ارزشگذاری کرده و در مورد زیادی و کمی و خوبی و بدی آن نتیجه گیری کند.
اما در زندگی چیزهای بسیاری هست که به سادگی تبدیل به رقم نمی شود، به ظاهر فراوان است، بهای چندانی ندارد و در دسترس همگان؛ آب، هوا، طبیعت و نمودهای آن، خورشید و نور آفتاب و از همه مهم تر و نادیده گرفته شده تر «زمین»!
تمامی آن چه به نظر فراوان است و بی اهمیت و بی بها، برعکس در خطر کاهش و آسیب و زوال است و عنقریب است که با رفتارهای جهان بی مبالات صنعتی شده و مدرن و متمدن رو به اتمام گذاشته و بسیاری از داده های خدادادی و ثروت های طبیعی و واقعی را از ما انسان ها دریغ دارد.
سال 2007 میلادی، در یک اقدام بسیار زیبا و ضروری در سیدنی استرالیا، مردمان بی شماری برای یادآوری این نعمت های رو به زوال و فراموش شده زندگی ما و توجه دادن به خود و دیگران در پاسداشت و نگاهداشت هر چه بیشتر و بهتر از آن ها، یک ساعت چراغ های شهر خود را خاموش کرده و این رویداد را به نام «ساعت زمین» به سایر مردمان دهکده جهان معرفی کرده و هشدار دادند که رفتارهای غیر متعهدانه ما انسان ها در برابر بهترین دوست و زیست گاه خود «زمین» باید اصلاح شود و هر آن چه در راستای آسیب رسانی به پیکر این سیاره زیبا و سخاوتمند است باید محدود و محو شود. عمده نگرش این جنبش مردمی و انسانی کاهش مصرف انرژی های فسیلی و آسیب رسان بر پیکر زمین بوده و البته می توان در تعمیمی از آن، رفتارهای غیر اصولی و آسیب رسان متعددی را نیز تعریف نمود و مثال آورد که صدمات جبران ناپذیری بر زیستگاه ما انسان ها توسط خودمان وارد آورده و می آورد.
این جنبش از سال 1390 در ایران نیز به رسمیت شناخته شد و خاموشی چراغ های برج میلاد تهران به مدت یک ساعت در آخرین شنبه ماه مارچ جان گرفت و در سال های بعد نیز به شهرهای دیگر سرزمینمان گسترش یافت. امروز نیز بین ساعت هشت و سی تا نه و سی دقیقه شب به وقت محلی تمامی کشورها این روز و ساعت گرامی داشته خواهد شد. اما آن چه اهمیت زیادی در چنین حرکات نمادین و ارزشمندی دارد، توجه ما انسان ها به فراتر رفتن از حرکات نمادین دارد؛ این روزها در اولین روزهای بهار و سال نو خورشیدی، سفرهای بسیاری زیادی در تعطیلات بلند مدت نوروز در ایران و سراسر پهنه سرزمینی آن در جریان است. حتماً خاموش کردن یک ساعته چراغ ها در این روز تنها نشانه توجه به زمینمان نخواهد بود: در سفر خود ذباله های خود را در طبیعت رها نکردن، جمع آوری ذباله های ریخته شده توسط سایرین، آتش روشن نکردن در جنگل ها و مراتع، آلوده نساختن آب های روخانه ها و دریاها و دریاچه ها و خلاصه رفتاری مشابه همان رفتاری که در خانه خود و محیط زیست آن داریم و مراقبت و مواظبتی که از اموال و دارایی های خود داریم، می تواند توجه و اهمیت و احترام ما به طبیعت، آب، هوا و زمین ارزشمند و سخاوتمند را نشان داده، فرزندانمان را نیز در این شیوه زندگی و پاسداشت نعمت های آن آموزش داده و به طول عمر دوست مهربان و ثروت بی اندازه و گران سنگ زندگی مان «زمین» بیفزاید.
مهر گردون ساعت زمین را گرامی می دارد و سپاسدار همه زیبایی ها و نعمت هایی است که زمین به ما ارزانی داشته است و به خود یاد آوری می کند که «زمین یک سیاره بیشتر نیست. پس بسیار پر ارزش است و البته جایگزینی نیز ندارد».
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر