معمولاً، رشد اقتصادی در ابتدا به محیط زیست در کشورهای فقیر صدمه می زند. اما بعد، با پولدار تر شدن مردم، آن ها مایل و قادر به پاک کردن کثافتی می شوند که بار آورده اند. فقط به لندن نگاه کنید. پنجاه سال پیش هوا بر اثر مه و دود ناشی از سوزاندن ذغال سنگ سنگین بود. اکنون خیلی ثروتمند تر است، ولی هوا تمیز تر است، چون سوزاندن ذغال سنگ ممنوع شده است و دیگر کارخانه ای در شهر نیست. آن را با دهلی مقایسه کنید. هواداران محیط زیست باید به دهلی لبخند بزنند: دارای دوچرخه و اتوبوس فراوان، اما معدودی خودرو است، با این حال هوا چشمانتان را می سوزاند و ریه هایتان را دچار خفقان می کند: همه ی خودروها دود سمی بیرون می دهند. لندن ترافیک بیشتری دارد اما خودروهایشان دیگر از بنزین دارای سرب استفاده نمی کنند و دارای هوای قابل تنفس تر است.
«الن کروکر» (Allen Kruger) و «جین گراسمن» (Gene Grossman)
از دانشگاه پرینستون سعی کرده اند برآورد کنند یک کشور چه اندازه باید ثروتمند شود تا شهروندانش یک محیط زیست پاک تر تقاضا کنند. آن ها تخمین زده اند نقطه ی عطف زمانی خواهد بود که درآمد هر شخص در سال به 50 هزار دلار برسد. این تقریباً همان میزانی است که جمهوری چک ثروتمند است -حدود 10 درصد ثروتمند تر از مکزیک و برزیل. وقتی درآمد سالانه به 8 هزار دلار برای هر شخص -تقریباً مانند کره ی جنوبی- برسد، آن ها در می یابند که تقریباً سطح آلودگی در هر چیز قابل اندازه گیری -آلودگی هوای شهری، همچنین نیتروژن آب، فاضلاب و ترکیب های فلز سنگین در بستر رودخانه ها- شروع به کاهش کرده است. آن ها تنیجه گیری کردند: «ما هیچ مدرکی نیافتیم که نشان دهد کیفیت زیست محیطی به تدریج با رشد اقتصادی بدتر می شود. بلکه بر عکس، همه ی شاخص ها نشان داد رشد اقتصادی یک مرحله ی اولیه وخامت اوضاع به بار می آورد که مرحله ی بعدی بهبود به دنبال آن خواهد بود».
جهان باز؛ واقعیت جهانی شدن
فیلیپ لگرین
برگردان فریدون دولتشاهی
ص 352 و 353
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر