فردا بگذار کسی که عشق نورزیده است عشق بورزد؛
فردا بگذار کسی که در گذشته عشق ورزیده است عشق بورزد.
بهار شیرین فرا رسیده و سرود عشق سر داده است؛
جهان از نو پدید گشته، و عشق بهاری
پرندگان را به جفت گیری وا می دارد، و همه ی بیشه های منتظر
گیسوان خود را زیر باران های بهار می گشایند.
فردا بگذار عشق بورزد، آن که هیچ گاه عشق نورزیده،
و بگذار عشق بورزد آن که در گذشته عشق ورزیده است.
قطعه ی معروف به «شب زنده داری ونوس» (Pervigilium Veneris)
نویسنده و تاریخ آن نامعلوم است. (احتمالاً در قرن سوم میلادی سروده شده است)
برگرفته از تاریخ تمدن ویل دورانت، جلد سوم، کتاب پنجم
برگردان پارسی علی اصغر سروش، ص 745

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر