مرگ من آن دمست که تیرت خطا رود

هر جا حکایت از صنمی دلربا رود

از هر زبان بر او همه مدح و ثنا رود

در مسجدی که ساده رخی می کند نماز

صد دست بر فلک ز برای دعا رود

سر پیش چشم من به حقیقت عزیز نیست

الا دمی که در سر مهر و وفا رود

این پنج روز عمر گرامی عزیز دار

با دوستان به هل که به صدق و صفا رود

چون کس خبر ندارد از اسرار علم غیب

حیفست از آن نفس که به چون و چرا رود

رویی گشاده دار و لبی بسته تا ز در 

بیگانه آید ار به دورن، آشنا رود

تیرم بزن بکش که خطا نیست مرگ من

مرگ من آن دمست که تیرت خطا رود

بر صورتت مگر در و دیوار عاشقند

کز هر کجا روم همه ذکر شما رود

بر گنج طلعت تو اگر بنگرد گدا

چون از مقابل تو رود پادشا رود

از خاطرم نمی رود آن ساق سیمگون

مشکل خیال سیم ز یاد گدا رود

زلفت چو ما نگون و پریشان و درهمست

آشفته روز آن که تو را در قفا رود

خوابم ز چشم رفت و دل از دست و جان ز کف

بر من ز یک نیامدنت تا چه ها رود

دور از تو شخص من پر کاهی فزون نبود

وان هم به باد رفت کنون تا کجا رود

مشتاق روی دوست نخواهد به غیر دوست

کان مدعیست کش سخن از مدعا رود

گر خاک پارس شد همه دریا عجب مدار

زین آب های شور که از چشم ما رود

قاآنی