عنقریب است که از ما اثری باقی نیست

آنان را که خدایان دوست می دارند، در جوانی می میرند؛

خوشبخت کسی است

که چون نمایش بزرگ

آفتاب و ستارگان، اقیانوس ها و رعد و برق را دید شتاب کند

و تا سینه اش آماج تیرهای بلا نگشته به خانه و ابدیت باز گردد. 

ای پارمنو، زندگی چه کوتاه باشد و چه دراز

تو روزی خوش تر از آن چه هست نخواهی دید.

پس این اقامت چند روزه ی خود را چنین پندار

که گویی به نمایش یا مهمانی آمده ای، زیرا هر چه زمان به سرعت بیشتر سپری شود،

زودتر به بستر و استراحت خود باز خواهی شتافت، لیکن آن که دیر پاید،

بار زندگی دراز بر دوش، خسته و مانده در راه

از پای در خواهد ماند

و دشمنان که زاییده ی آشفتگی تلخ روزگارند به او ستم خواهند کرد.

این است سرنوشت شوم کسی که مرگ دیر به سراغش رود.

مناندروس (Menander)؛ نمایش نویس یونانی، 291-343 قبل از میلاد

برگرفته از تاریخ تمدن ویل دورانت

کتاب پنجم از جلد دوم، برگردان پارسی هوشنگ پیر نظر، ص 679