جهانی شدن از غصب کامل روح مردم به وسیله ی کالاهای فرهنگی آمریکایی، که اغلب به این شکل تصور می شود، فاصله ی زیادی دارد. تکه پاره ها و محصولات فرهنگ مصرف آمریکا همه جا ظاهر می شوند، اما آن ها جهان را مانند تصور آمریکا شکل نمی دهند. شما می توانید تصمیم بگیرید کوکا بنوشید، مک دونالد بخورید و دیسنی تماشا کنید، اما به هیچ معنایی آمریکایی نباشید. یک روزنامه تصویر یک جنگجوی طالبان را نشان می داد که کلاشینکف بر دوش خود حمل می کرد -همچنین یک ساک ورزشی با مارک سواش «نایک» با خود همراه داشت.
فرهنگ های طبیعی خیلی قوی تر از آن ها هستند که مردم ظاهراً فکر می کنند. آن ها می توانند بعضی اثرهای خارجی را پذیرا شوند و در برابر بقیه مقاومت کنند. «آمارتیا سن» یک اقتصاددان درخشان، متفکر و برنده ی جایزه ی نوبل کاملاً حق دارد وقتی می گوید: «وحشت زده های فرهنگی اغلب دیدگاه بسیار سستی از هر فرهنگی دارند و مایلند توانایی ما را به یاد گرفتن از جای دیگر بدون آن که غرق این تجربه بشویم، کم اهمیت بگیرند».
جهان باز؛ واقعیت های جهانی شدن
نوشته ی فیلیپ لگرین، برگردان پارسی فریدون دولتشاهی، ص 440 و 441
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر