هرودت چه خوب این هنر مومیایی کردن مصریان را در کتاب خود توصیف کرده است؛ می گوید:
«در آغاز کار، مخ مرده را با چنگکی از بینی بیرون می آورند؛ چون پاره ای از مخ را به این ترتیب بیرون آوردند، باقی مانده ی آن را با داخل کردن بعضی از داروها بیرون می آورند. پس از آن، با سنگ برنده ای پهلوی مرده را می شکافند و امعا و احشای او را خارج می کنند؛ آن گاه درون شکم را با شراب خرما می شویند و بر آن گردهای خوشبو می پاشند، سپس آن را با مر خالص و فلوس و چیزهای معطر دیگر پر می کنند و پهلو را به صورت اول خود می دوزند. چون این کارها انجام شد؛ نعش را مدت هفتاد روز در حمامی از نترون قرار می دهند، و این حد قانونی است که کسی نباید از آن تجاوز کند. پس از این مدت، مرده را از حمام بیرون می آورند و می شویند و با نوارهای پارچه ای آغشته به موم آن را نوار پیچ می کنند و این نوارها را با قشری از صمغ مخصوصی می پوشانند که مصریان آن را معمولا به جای سریشم به کار می برند. چون این کار ها تمام شد، صاحبان مرده جسد مرده ی خود را می گیرند و برای آن تابوتی از چوب، به صورت انسان، می سازند و مرده را در آن می گذارند و پس از آن که در تابوت را محکم بستند، آن را در لحد به صورتی قرار می دهند که ایستاده و به دیوار تکیه داده باشد. با این خرج های سنگین است که اجساد مردگان خود را، برای محفوظ ماندن، مومیایی می کنند».
تاریخ تمدن؛ ویل دورانت
جلد اول: مشرق زمین گاهواره ی تمدن
کتاب اول؛ خاور نزدیک، برگردان پارسی احمد آرام، ص 180 و 181
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر