برای مردی که خودش را بازی می کند؛ به بهانه ی تولد عزت الله خان انتظامی

آسمان فرهنگ و هنر و دانش ایران زمین، هنوز نیز پر ستاره است و درخشان. امروز بزرگ مرد دیگری از نسل آن ها که خوب می دانستند ترکیب تلاش و سختکوشی دستاوردهایی ارزشمند رابه بار خواهد آورد و این چنین گام در جاده ی زندگی نهادند، آخرین سال های دهه ی نهم زندگی پر بار خود را می آغازد. عزت خان انتظامی که به درستی، این سال ها «آقای بازیگر» خوانده اندش، در 30 خرداد 1303 در تهران آغاز کرد و باز هم زود و در بیست و پنج سالگی بازیگری خود را از تئاتر آغازید و در سینما پی گرفت و درخشید. 

هر چند یکی از اوج های بازیگری او را  فیلم «گاو» (1348) داریوش مهرجویی دانسته اند، اما به نظر من «اجاره نشین ها»ی (1365) باز هم مهرجویی با بازی او بی همتا و فراموش ناشدنی است. دست کم این که من انتظامی را با این فیلم شناختم -هر چند گاو را هم دیده ام- و چندین بار تماشای آن هم برای من لذت همان روز اول را به همراه داشته است. انتظامی به اندازه ای در حرفه ی خود بزرگ و آموخته است و پر تجربه که بسیاری فیلم که هر یک به خاطر حضور او معنایی دیگر یافته است، در کارنامه ی هنری خود دارد، اما از زیباترین و جاودانه ترین های او می توان به  کارهای او با بزرگ سینمای ایران علی حاتمی از جمله مجموعه ی کم نظیر «هزار  دستان» (1358)، «حاجی واشنگتن» (1361)، «کمال الملک» (1362)، «ناصر الدین شاه اکتور سینما» محسن مخملباف (1370)، «روز فرشته ی» بهروز افخمی (1372)، «روسری آبی» رخشان بنی اعتماد (1373) و «خانه ای روی آب» بهمن فرمان آرا (1380) اشاره داشت. من البته تخصص و دانشی در سینما ندارم و تنها به عنوان یک تماشاگر نقش بازی نکردن و خود بودن عزت الله انتظامی در کارهایش همیشه برایم دلفریب بوده است و مایه ی علاقه به کارهای او. هنری که بسیاری از بازیگران از آن برخوردار نیستند و آن اندک  که چنین هستند، گو این که خود زندگی جاری و واقعی را برای تو بازگو می کنند و تو هیچ نمی انگاری که قصه ی فیلمی را تماشا می کنی. عزت الله انتظامی به نظرم در اوج برخورداری از چنین هنری قرار دارد و راز جذابیت کارهایش را هم می توان در آن جستجو نمود. مهر گردون به رسم ادب زادروز این سرمایه ی کم نظیر و حاضر هنر سینما و تئاتر ایران را گرامی داشته و سلامتی و بودن در کنار او برای سال های زیاد دیگر را آرزو می دارد. تولدت مبارک آقای بازیگر.