داستانی نیست جز داستان بزرگی و عشق راستین به وطن و تنهایی و غربت به دیار خویش. مرثیه سرایی نمی کنم و بت تراشی نیز هم. اما مگر در طول سده هایی که بر سرزمینم رفته است و در میان تاریخ آن، چند انسان بزرگ و اثر گذار می توانم سراغ بگیرم که بتوانم به سادگی از کنارشان عبور کنم؟!
29 اسفند هر سال یاد آور کار بزرگی است که یکی از انگشت شمار مردان بزرگ این خاک برای وطنش به انجام رساند و همه ی ایرانی ها را مهمان سفره ی نعمت های خدادادی خود کرد و صد افسوس که از پی آمدگان محمد مصدق این سفره را ارجی ننهادند و فرصت های طلایی به دست آمده از این فرصت را بر باد سپردند.
دکتر محمد مصدق با تلاش هایش در 29 اسفند 1329، صنعت نفت ایران را ملی ساخت و از همین منظر پنجره ای به روی رشد و توسعه ی ایران گشود که اگر باز نگه داشته شده بود، این ثروت خداداد و ملی شده می توانست موتوری برای پیشرفت همه جانبه ی جامعه ی ایرانی شود. یاد و خاطره ی این بزرگمرد ملی گرا و آزاده را در شصتمین سال این رویداد گرامی می دارم و چشم امید به روزی دارم که تصمیم گیران و تصمیم سازان این سرزمین پیام آن تلاش و ملی نگری شش دهه ی پیش را دریابند و سپاس دار آن عمل قرار گیرند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر