به گفته ی مارکوپولو، که به سال 670 هجری قمری (1271 میلادی) از الموت گذشته بود، پیشوای بزرگ فرقه* پشت قلعه باغی مهیا کرده بود که هر چه به اعتقاد مسلمانان در بهشت هست، از زنان و دخترانی که مردان لذت از آن ها توانند برد، در آن جا بود و کسانی را که می خواستند به تبعیت فرقه در آورند بنگ می دادند و به حال بی خودی به باغ می بردند، و چون به خود می آمدند به آن ها می گفتند که به بهشت آمده اند، و چهار یا پنج روز در آن جا با شراب و زن و غذاهای خوب سرخوش بودند. آن گاه دوباره بنگشان می دادند و از باغ بیرون می بردند. چون پس از بیداری از بهشت می پرسیدند، جوابشان می دادند اگر از روی صمیمیت شیخ را خدمت کنند، یا در راه خدمت وی جان بدهند، به بهشت باز می گردند و همیشه در آن خواهند بود.
تاریخ تمدن؛ ویل دورانت
جلد چهارم (بخش اول): عصر ایمان
کتاب دوم؛ تمدن اسلامی، برگردان پارسی ابوالقاسم پاینده، ص 395
* مراد فرقه ی اسماعیلیه بوده است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر