گل پرستی نیز در ژاپن رواج داشت. فن گل آرایی، همراه با آداب چای نوشی در سده های پانزده و شانزده تکامل یافت و در سده ی هجده، هنری مستقل شد. استادان گل شناس به زنان و مردان می آموحتند که چگونه در باغ ها گلبوته برویانند و چگونه خانه های خود را با آن بیارایند. می گفتند: تحسین گل کافی نیست، باید در برگ و شاخه و ساقه ی آن زیبایی بیابیم، جمال هزار گل را در یک گل ببینیم و گل ها را نه تنها از روی رنگ، بلکه از لحاظ خطوط و اشکال هم بسنجیم.به مرور ایام، چای و گل و شعر و رقص، ضرورت های زندگی زنان اشرافی ژاپن شد.
گل پرستی آیین ژاپنیان است. با شوقی دینی و غیرتی ملی گل را می ستایند و شکفتن و بالیدن گل ها را به دقت زیر نظر می گیرند. می توان گفت که در ماه فروردین، با پدیداری شکوفه های گیلاس، همه ی ژاپنیان یکی دو هفته برای تماشای آن دست از کار می کشند و حتی به زیارت خطه های گیلاس پرور می شتابند. در ژاپن به میوه ی درخت گیلاس اعتنایی ندارند، بلکه شکوفه ی آن را، که علامت ممیز جنگجویان فداکار این کشور است، می پرستند.
تسورا یوکی (Tsura Yuki - شاعر و محقق ژاپنی، 946-883) شاعر گفته است: «کنه قلب انسان هرگز به بیرون نمی تراود، اما در روستای من گل ها، مانند پیش، عطر بیزی می کنند». این سخن ساده از سترگترین اشعار ژاپنی است، زیرا نگرش یک ملت و یکی از استنتاجات نادر فلسفه را در قالبی زیبا ریخته است. هیچ قومی، هیچ گاه مانند ژاپنیان، به طبیعت مهر نورزیده است. در هیچ سرزمینی مردان و زنان با چنین اخلاقی جلوه های طبیعی زمین و آسمان و دریا را پذیرا نشده اند، با چنین دقتی به باغ آفرینی نپرداخته اند و این چنین از گیاهان نگاهداری و پرستاری نکرده اند.
فن باغ پروری، همراه آیین بودایی و چای کاری، از چین به ژاپن آمد. اما در این مورد نیز، ژاپنیان آن چه را از طریق تقلید گرفتند، با نیروی خلاق خود دگرگون ساختند.
تاریخ تمدن؛ ویل دورانت
جلد اول: مشرق زمین گاهواره ی تمدن
کتاب سوم؛ خاور دور، برگردان پارسی امیر حسین آریان پور، ص 920 و 921
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر